W księżycowy wniknąć chłód

wejść w to srebro na wskroś złote

w niezawiły śmierci cud

i w zawiłą beztęsknotę



Był tam kiedyś czar i śmiech

tłumy bogów w snów obłędzie-

było dwóch i było trzech-

lecz żadnego już nie będzie!



Został po nich rozpęd wzwyż

i ta oddal bez przyczyny

i ten złoty nadmiar cisz-

i te srebrne szumowiny....



Tam bym ciebie spotkać chciał

tam się przyjrzeć twemu licu!

Własnie dwojga naszych ciał

brak mi teraz na księżycu!



Noc oodycha naszą krwią,

krew podziemną płynie miedzą...

Nasze ciała teraz śpią-

nasze ciała nic nie wiedzą


Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała,

W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie,

Płaczesz przez sen i wstrząsem wylęklego ciała

Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie.



Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę,

A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana,

A ja płacz twój całuję, biodra i kolana

I ramię i zsuniętą z ramienia koszulę.



Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem,

Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania

Zadaję ciemną nocą tłumione pytania.

Odpowiadasz bezładnie - ja słucham z uśmiechem.