W księżycowy wniknąć chłód

wejść w to srebro na wskroś złote

w niezawiły śmierci cud

i w zawiłą beztęsknotę



Był tam kiedyś czar i śmiech

tłumy bogów w snów obłędzie-

było dwóch i było trzech-

lecz żadnego już nie będzie!



Został po nich rozpęd wzwyż

i ta oddal bez przyczyny

i ten złoty nadmiar cisz-

i te srebrne szumowiny....



Tam bym ciebie spotkać chciał

tam się przyjrzeć twemu licu!

Własnie dwojga naszych ciał

brak mi teraz na księżycu!



Noc oodycha naszą krwią,

krew podziemną płynie miedzą...

Nasze ciała teraz śpią-

nasze ciała nic nie wiedzą


Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,

Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.

Cień ręki - na murawie... A wszystko - niczyje,

Ledwo się zazieleni - już ufa, że żyje.



A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!

Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!

A jest go tak niewiele, że mniej, niż niebiesko...

Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską.



Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.

Szmery w studni. Ja - w lesie. Mgłą byłeś? - Bywałem!

Usta twoje - w alei. Świt pod groblą w młynie.

Niebo - w bramie na oścież... Zgon pszczół w koniczynie.



Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni,

Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli się w łzach deszczarni.

Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem

I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.



Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,

Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie

I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila

I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.