Takiej wiosny rzetelnej, jaką w swym powiecie 

Widział Jędrek Wysmółek - nikt nie widział w świecie! 

 

Poprzez okno karczemne łeb w bezmiar wyraził

I o mało się w durną mgłę nie przeobraził! 

 

Lecz umocnił się w karku i nieco przybladłszy, 

Łbem pochwiał dla otuchy, i splunął i patrzy... 

 

Jego własna chałupa wraz z babą i sadem 

Odwróciła się nagle nieproszonym zadem. 

 

Wieprz-znajomek, nie większy na pozór od snopa, 

Biegnie w skradzionych portkach Magdzinego chłopa. 

 

Ryj mu Lilią zakwita! Czar bije od przodu!

I z wołaniem: "Gdzie Magda?" - pcha się do ogrodu! 

 

Wóz drabiasty, jaskółczej doznając uciechy,

Z okrzykiem: "Co ja robię?" - frunął ponad strzechy. 

 

A wójt w ślad mu się jarzy to modry, to złoty

I zębami przedrzeźnia znikłych kół turkoty. 

 

Wywróconą na opak do rowu ulicą

Mknie Kachna i płonącą powiewa spódnicą. 

 

Wichrzy się i pokłębia i upałem bucha,

Cała w ogniu i szumie! Pożar - nie dziewucha! 

 

Skry miota wedle woli - nie szuka powodu,

I z szeptem: "Moja wina!" - dymi się od spodu! 

 

A Maciej - ten z przeciwka, co to brak mu klepki, 

Konno dybie w niebiosy wesoły i krzepki!

 

 Cały w różach i malwach, coraz nieznajomszy 

Pyskiem w niebie wydziwia, jakby służył do mszy.  

 

Tuż obok, jak to bywa między błękitami, 

Przelatuje siedząco Pan Bóg z aniołami. 

 

A ten wrzeszczy od rzeczy i na koniu pstroku 

To skoczy, to zje malwę, to ginie w obłoku!


Wyruszyła dusza w drogę... Dzwonią w dzwony.

"Gdzie są teraz moje sady? Gdzie moje schrony?



Zawołały wszystkie lasy, pełne motyli:

"Spocznij, duszo, w naszym cieniu - nie zwlekaj chwili!"



"Jakże mogę w waszym cieniu spocząć niezwłocznie,

Kiedy sama jestem cieniem, gdzie nikt nie spocznie!"



Zawołała wonna łąka, zalśniona rosą:

"Koś mnie sobie na użytek złocistą kosą!"



"Jakże mogę ciebie kosić, łąko zielona -

Kiedy sama kosą śmierci jestem skoszona!"



I zawołał Bóg zjawiony: "Miłuj mnie w niebie

Gdzie radością niecierpliwy czekam na ciebie!"



"Jakże mogę cię miłować w szczęścia pobliżu,

Gdym smutnego pokochała niegdyś na krzyżu?"



Pozbawiłem ciebie świata i sosen z boru,

Byś nie miała, oprócz Boga, nic do wyboru!"



"Zagnałeś mnie z krasnych maków w ciemność mogiły, -

Gdzieżeś ukrył owe miecze, co mnie zabiły?"



"Nie ukryłem owych mieczy, mam je przy boku,

Jeno zechciej - nieszczęśliwa - spocząć w obłoku!"



"Jakże spocznę w twym obłoku - z ziemia w rozłące,

Kiedym lasom odmówiła i mojej łące!"



"Otrzyj oczy zapłakane szat moich bielą,

A rozkażę mym aniołom - niech cię weselą!"



"Jakże mogę się weselić z tobą w przestworze,

Kiedy śmierci twej pożądam - Boże, mój Boże!"



I zamilkli i patrzyli nawzajem w oczy -

A ponad nim i ponad nią wieczność się toczy.