Takiej wiosny rzetelnej, jaką w swym powiecie 

Widział Jędrek Wysmółek - nikt nie widział w świecie! 

 

Poprzez okno karczemne łeb w bezmiar wyraził

I o mało się w durną mgłę nie przeobraził! 

 

Lecz umocnił się w karku i nieco przybladłszy, 

Łbem pochwiał dla otuchy, i splunął i patrzy... 

 

Jego własna chałupa wraz z babą i sadem 

Odwróciła się nagle nieproszonym zadem. 

 

Wieprz-znajomek, nie większy na pozór od snopa, 

Biegnie w skradzionych portkach Magdzinego chłopa. 

 

Ryj mu Lilią zakwita! Czar bije od przodu!

I z wołaniem: "Gdzie Magda?" - pcha się do ogrodu! 

 

Wóz drabiasty, jaskółczej doznając uciechy,

Z okrzykiem: "Co ja robię?" - frunął ponad strzechy. 

 

A wójt w ślad mu się jarzy to modry, to złoty

I zębami przedrzeźnia znikłych kół turkoty. 

 

Wywróconą na opak do rowu ulicą

Mknie Kachna i płonącą powiewa spódnicą. 

 

Wichrzy się i pokłębia i upałem bucha,

Cała w ogniu i szumie! Pożar - nie dziewucha! 

 

Skry miota wedle woli - nie szuka powodu,

I z szeptem: "Moja wina!" - dymi się od spodu! 

 

A Maciej - ten z przeciwka, co to brak mu klepki, 

Konno dybie w niebiosy wesoły i krzepki!

 

 Cały w różach i malwach, coraz nieznajomszy 

Pyskiem w niebie wydziwia, jakby służył do mszy.  

 

Tuż obok, jak to bywa między błękitami, 

Przelatuje siedząco Pan Bóg z aniołami. 

 

A ten wrzeszczy od rzeczy i na koniu pstroku 

To skoczy, to zje malwę, to ginie w obłoku!


Ilustracje : Karolina Bojakowska 



Bolesław Leśmian

Wyszło Z Boru Ślepawe, Zjesieniałe Zmrocze...





Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze, 

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie. 

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze 

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.



Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży, 

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa, 

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa 

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.



Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie, 

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie, 

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.