Rosła wiśnia w królewskim ogrodzie,

Król ją ujrzał o słońca zachodzie,

Ujrzał tajnym zapłonioną żarem,

I obłąkał swe zmysły jej czarem.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Jedni wierzą w śpiewające ptaki,

Inni w gwiezdne na błękicie znaki,

A ja ciebie będę czcił w twej krasie,

Wiśnio, wiśnio! Już ku zmierzchom ma się!"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Uśmierz obłęd, ty - zorzo zorzysta!

Przejrzyj duszę do dna, bo zbyt mglista...

W tym ogrodzie dwoje nas, jak dwoje..."

I wyciągnął ku niej usta swoje.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



I wyciągnął usta w żal zaklęty

I skamieniał, szałem ogarnięty,

I nie wiedział, że nie dni samotne,

Jeno wieki mijają stokrotne.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



Ona z dawna przez jego kochanie

Nieśmiertelne pozyskała trwanie

I wtulona w niewiędłe liście

Płomieniała odtąd wiekuiście.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



A on w mgłę się rozcieńczył obladłą,

Ciało jego już w nic się rozpadło,

Jeno ustom, by mogły całować,

Wolno było w ogrodzie wiekować.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



I śpiewały te usta do wiśni:

"Brak nam oczu. Cóż ślepcom się przyśni?

Lecz cokolwiek nam sądzono w niebie,

Nie przestaniem należeć do ciebie!"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



Tędy właśnie szły dziewczęta młode,

Podziwiały ust wiernych urodę:

"Usta, usta rozwarte do picia,

Jaki smutek stał się wam za życia?"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Mogłybyście niejednej dziewczynie

Dać to szczęście, bez którego ginie!

Jakaż niemoc tak strasznie was więzi

Do tej wiśni, co trwa na gałęzi?"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!


Wracam, wracam po długiej rozłące -

Dłonie twoje, niecierpliwe, lgnące.



Wszystko - dawne, a niby na nowo -

Drogi oddech-znajomy ruch głową...



Znów prowadzisz przez wszystkie pokoje,

I idziemy, idziemy oboje...



Nowej sukni nie postrzegłem wcale -

Śmiech Twój dzwoni, że patrzę niedbale.



Pokazujesz dłonią niespodzianie

Nowe w kwiaty obicia na ścianie



I list do mnie zaczęty na stole -

"Pełen żalu...Niech leży...Tak wolę".



Okno nagle otwierasz w głąb nieba -

Niepotrzebnie, a właśnie tak trzeba.



Dłoń ma tulisz do serca, więc słyszę, 

Jak uderza,- choć w ustach masz ciszę...



I w tej ciszy, w straszliwym milczeniu

Skroń mi, płacząc, składasz na ramieniu.