Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Rosła wiśnia w królewskim ogrodzie,

Król ją ujrzał o słońca zachodzie,

Ujrzał tajnym zapłonioną żarem,

I obłąkał swe zmysły jej czarem.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Jedni wierzą w śpiewające ptaki,

Inni w gwiezdne na błękicie znaki,

A ja ciebie będę czcił w twej krasie,

Wiśnio, wiśnio! Już ku zmierzchom ma się!"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Uśmierz obłęd, ty - zorzo zorzysta!

Przejrzyj duszę do dna, bo zbyt mglista...

W tym ogrodzie dwoje nas, jak dwoje..."

I wyciągnął ku niej usta swoje.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



I wyciągnął usta w żal zaklęty

I skamieniał, szałem ogarnięty,

I nie wiedział, że nie dni samotne,

Jeno wieki mijają stokrotne.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



Ona z dawna przez jego kochanie

Nieśmiertelne pozyskała trwanie

I wtulona w niewiędłe liście

Płomieniała odtąd wiekuiście.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



A on w mgłę się rozcieńczył obladłą,

Ciało jego już w nic się rozpadło,

Jeno ustom, by mogły całować,

Wolno było w ogrodzie wiekować.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



I śpiewały te usta do wiśni:

"Brak nam oczu. Cóż ślepcom się przyśni?

Lecz cokolwiek nam sądzono w niebie,

Nie przestaniem należeć do ciebie!"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



Tędy właśnie szły dziewczęta młode,

Podziwiały ust wiernych urodę:

"Usta, usta rozwarte do picia,

Jaki smutek stał się wam za życia?"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Mogłybyście niejednej dziewczynie

Dać to szczęście, bez którego ginie!

Jakaż niemoc tak strasznie was więzi

Do tej wiśni, co trwa na gałęzi?"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!


Zbladła twarz Don Żuana, gdy w ulicznym mroku

Spotkał swój własny pogrzeb, i przynaglił kroku.

I zatracił różnicę między ciałem w ruchu

A tym drugim, co legło w trumiennym zaduchu.

Czuł tożsamość obojga - orszak szedł pośpiesznie,

A jemu się zdawało, że w miejscu tkwi śmiesznie.

Czekał, aż uśnie w Bogu, lecz stwierdził naocznie,

Że Bóg nie jest - noclegiem - i że już nie spocznie.

Pogardą na śmiertelne odpowiadał dreszcze.

"Śpi snem wiecznym" - szeptano, ale nie spał jeszcze.

Szedł coraz bezpowrotniej - w pozgonnym rozpędzie.

"Śpi snem wiecznym..." Snu nie ma i nigdy nie będzie!

"Szczęśliwy! Już nie cierpi!" - tak mówiono wkoło -

A on w świat trosk mogilnych kroczył niewesoło,

W świat, gdzie pierwszą ułudą jest ostatnie tchnienie -

I zaczęło się nowe - niezależne cierpienie.

Dzwony jeszcze dzwoniły. Nie słychać ich wcale.

Szli ludzie - dotąd żywi...Minął ich niedbale.

Czczość dzwonów i daremność zrozumiał pogrzebu.

I zmarłymi oczyma przyglądał się niebu.


Różowieje o zmierzchu twój spłowiały liścik...

Wóz turkocze za oknem. Może sen mój właśnie

Tak odjeżdża w złą ciemność - śpiewnie i kolaśnie...

W niebie - drobnych obłoków napuszysty wyścig!

Reszta Boga - w niebiosach! Zachód, tlejąc, zrudział.

O, uwierzyć w tę Resztę i potrwać w tym błędzie!

W dziejach gwiazdy najdalszej brać zawrotny udział

I zawczasu już srebrnieć tym, co kiedyś będzie...

Lub tam, gdzie żale świata na szczytach się śnieżą,

W tym sniegu, w tym wzbielałym ku zaciszom zgonie

Znaleźć dwie załamane, dwie bez jutra dłonie

I całować, nie wiedząc, do kogo należą...

Gdym twe dłonie w wiosennej całował zamroczy,

Cóżem wiedział o tobie? Nic - snie mój nietrwały!

A kochałem twe dreszcze, i duszę, i oczy,

I świat cały - i usta - i znowu świat cały!