Wracam, wracam po długiej rozłące -

Dłonie twoje, niecierpliwe, lgnące.



Wszystko - dawne, a niby na nowo -

Drogi oddech-znajomy ruch"" głową...



Znów prowadzisz przez wszystkie pokoje,

I idziemy, idziemy oboje...



Nowej sukni nie postrzegłem wcale -

Śmiech Twój dzwoni, że patrzę niedbale.



Pokazujesz dłonią niespodzianie

Nowe w kwiaty obicia na ścianie



I list do mnie zaczęty na stole -

"Pełen żalu...Niech leży...Tak wolę".



Okno nagle otwierasz w głąb nieba -

Niepotrzebnie, a właśnie tak trzeba.



Dłoń ma tulisz do serca, więc słyszę,

Jak uderza,- choć w ustach masz ciszę...



I w tej ciszy, w straszliwym milczeniu

Skroń mi, płacząc, składasz na ramieniu.


Zbladła twarz Don Żuana, gdy w ulicznym mroku

Spotkał swój własny pogrzeb, i przynaglił kroku.

I zatracił różnicę między ciałem w ruchu

A tym drugim, co legło w trumiennym zaduchu.

Czuł tożsamość obojga - orszak szedł pośpiesznie,

A jemu się zdawało, że w miejscu tkwi śmiesznie.

Czekał, aż uśnie w Bogu, lecz stwierdził naocznie,

Że Bóg nie jest - noclegiem - i że już nie spocznie.

Pogardą na śmiertelne odpowiadał dreszcze.

"Śpi snem wiecznym" - szeptano, ale nie spał jeszcze.

Szedł coraz bezpowrotniej - w pozgonnym rozpędzie.

"Śpi snem wiecznym..." Snu nie ma i nigdy nie będzie!

"Szczęśliwy! Już nie cierpi!" - tak mówiono wkoło -

A on w świat trosk mogilnych kroczył niewesoło,

W świat, gdzie pierwszą ułudą jest ostatnie tchnienie -

I zaczęło się nowe - niezależne cierpienie.

Dzwony jeszcze dzwoniły. Nie słychać ich wcale.

Szli ludzie - dotąd żywi...Minął ich niedbale.

Czczość dzwonów i daremność zrozumiał pogrzebu.

I zmarłymi oczyma przyglądał się niebu.