Wracam, wracam po długiej rozłące -

Dłonie twoje, niecierpliwe, lgnące.



Wszystko - dawne, a niby na nowo -

Drogi oddech-znajomy ruch głową...



Znów prowadzisz przez wszystkie pokoje,

I idziemy, idziemy oboje...



Nowej sukni nie postrzegłem wcale -

Śmiech Twój dzwoni, że patrzę niedbale.



Pokazujesz dłonią niespodzianie

Nowe w kwiaty obicia na ścianie



I list do mnie zaczęty na stole -

"Pełen żalu...Niech leży...Tak wolę".



Okno nagle otwierasz w głąb nieba -

Niepotrzebnie, a właśnie tak trzeba.



Dłoń ma tulisz do serca, więc słyszę, 

Jak uderza,- choć w ustach masz ciszę...



I w tej ciszy, w straszliwym milczeniu

Skroń mi, płacząc, składasz na ramieniu.


Zazdrośnicy daremnie chcą pochlebić pierwsi

Czarom, skrytym w twym ciele z moją o nich wiedzą!

Oczy, co się rzęsami nie tknęły twych piersi,

Czyliż pustym domysłem te czary wyśledzą?



Kto w chwili pocałunków nie zagrzał swej dłoni

Na twych bioder nawrzałej żądzą przegięcinie,

Nie potrafi określić upojeń tej woni,

Co z ciebie, jako z róży, snem potartej, płynie.



Kto ustami w nóg twoich nie wdumał się dreszcze,

Nigdy dość nie wysłowi twych oczu omdlenia,

A choćby je dzień cały badał bez wytchnienia,

Nie wypatrzy z nich tego, co ja z nich wypieszczę