Wyruszyła dusza w drogę... Dzwonią w dzwony.

"Gdzie są teraz moje sady? Gdzie moje schrony?



Zawołały wszystkie lasy, pełne motyli:

"Spocznij, duszo, w naszym cieniu - nie zwlekaj chwili!"



"Jakże mogę w waszym cieniu spocząć niezwłocznie,

Kiedy sama jestem cieniem, gdzie nikt nie spocznie!"



Zawołała wonna łąka, zalśniona rosą:

"Koś mnie sobie na użytek złocistą kosą!"



"Jakże mogę ciebie kosić, łąko zielona -

Kiedy sama kosą śmierci jestem skoszona!"



I zawołał Bóg zjawiony: "Miłuj mnie w niebie

Gdzie radością niecierpliwy czekam na ciebie!"



"Jakże mogę cię miłować w szczęścia pobliżu,

Gdym smutnego pokochała niegdyś na krzyżu?"



Pozbawiłem ciebie świata i sosen z boru,

Byś nie miała, oprócz Boga, nic do wyboru!"



"Zagnałeś mnie z krasnych maków w ciemność mogiły, -

Gdzieżeś ukrył owe miecze, co mnie zabiły?"



"Nie ukryłem owych mieczy, mam je przy boku,

Jeno zechciej - nieszczęśliwa - spocząć w obłoku!"



"Jakże spocznę w twym obłoku - z ziemia w rozłące,

Kiedym lasom odmówiła i mojej łące!"



"Otrzyj oczy zapłakane szat moich bielą,

A rozkażę mym aniołom - niech cię weselą!"



"Jakże mogę się weselić z tobą w przestworze,

Kiedy śmierci twej pożądam - Boże, mój Boże!"



I zamilkli i patrzyli nawzajem w oczy -

A ponad nim i ponad nią wieczność się toczy.


W księżycowy wniknąć chłód

wejść w to srebro na wskroś złote

w niezawiły śmierci cud

i w zawiłą beztęsknotę



Był tam kiedyś czar i śmiech

tłumy bogów w snów obłędzie-

było dwóch i było trzech-

lecz żadnego już nie będzie!



Został po nich rozpęd wzwyż

i ta oddal bez przyczyny

i ten złoty nadmiar cisz-

i te srebrne szumowiny....



Tam bym ciebie spotkać chciał

tam się przyjrzeć twemu licu!

Własnie dwojga naszych ciał

brak mi teraz na księżycu!



Noc oodycha naszą krwią,

krew podziemną płynie miedzą...

Nasze ciała teraz śpią-

nasze ciała nic nie wiedzą