Wyruszyła dusza w drogę... Dzwonią w dzwony.

"Gdzie są teraz moje sady? Gdzie moje schrony?



Zawołały wszystkie lasy, pełne motyli:

"Spocznij, duszo, w naszym cieniu - nie zwlekaj chwili!"



"Jakże mogę w waszym cieniu spocząć niezwłocznie,

Kiedy sama jestem cieniem, gdzie nikt nie spocznie!"



Zawołała wonna łąka, zalśniona rosą:

"Koś mnie sobie na użytek złocistą kosą!"



"Jakże mogę ciebie kosić, łąko zielona -

Kiedy sama kosą śmierci jestem skoszona!"



I zawołał Bóg zjawiony: "Miłuj mnie w niebie

Gdzie radością niecierpliwy czekam na ciebie!"



"Jakże mogę cię miłować w szczęścia pobliżu,

Gdym smutnego pokochała niegdyś na krzyżu?"



Pozbawiłem ciebie świata i sosen z boru,

Byś nie miała, oprócz Boga, nic do wyboru!"



"Zagnałeś mnie z krasnych maków w ciemność mogiły, -

Gdzieżeś ukrył owe miecze, co mnie zabiły?"



"Nie ukryłem owych mieczy, mam je przy boku,

Jeno zechciej - nieszczęśliwa - spocząć w obłoku!"



"Jakże spocznę w twym obłoku - z ziemia w rozłące,

Kiedym lasom odmówiła i mojej łące!"



"Otrzyj oczy zapłakane szat moich bielą,

A rozkażę mym aniołom - niech cię weselą!"



"Jakże mogę się weselić z tobą w przestworze,

Kiedy śmierci twej pożądam - Boże, mój Boże!"



I zamilkli i patrzyli nawzajem w oczy -

A ponad nim i ponad nią wieczność się toczy.


Zmienionaż po rozłące? O, nie, niezmieniona!

Lecz jakiś kwiat z twych włosów zbiegł do stóp ołtarzy,

A choć brak tego zbiega nie skalał twej twarzy,

Serce me w tajemnicy przed twym sercem kona...



Dusza twoja śmie marzyć, że w gwiezdne zamiecie

Wdumana, będzie trwała raz jeszcze i jeszcze -

Lecz ciało? Któż pomyśli o nim we wszechświecie,

Prócz mnie, co tak w nie wierzę i kocham i pieszczę?



I gdy ty, szepcząc słowa, w ust zrodzone znoju,

Dajesz pieszczotom ujście w tym szepcie, co pała,

Ja, zamilkły wargami u piersi twych zdroju,

Modlę się o twojego nieśmiertelność ciała.