Ilustracje : Karolina Bojakowska 



Bolesław Leśmian

Wyszło Z Boru Ślepawe, Zjesieniałe Zmrocze...





Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze, 

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie. 

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze 

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.



Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży, 

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa, 

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa 

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.



Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie, 

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie, 

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.


Byłem przed chwilą w bezkresie!                

Dzień się potykał z mym ciałem...                

To ja tak złocę się w lesie...                     

Wiedziałem o czymś, wiedziałem!...          



Lecz motyl mignął szkarłatnie

Pomiędzy mną a modrzewiem...

Sny moje, sny przedostatnie!...

Już znikły! Znowu nic nie wiem...



Pobiegnę w chabry niezdane,

W kąkolu całą dal zmieszczę!

I przyjdę i zmartwychwstanę -

I będę wiedział raz jeszcze!...