Ilustracje : Karolina Bojakowska 



Bolesław Leśmian

Wyszło Z Boru Ślepawe, Zjesieniałe Zmrocze...





Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze, 

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie. 

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze 

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.



Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży, 

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa, 

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa 

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.



Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie, 

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie, 

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.


Czasem, gdy idę stepem, a noc rzuca własny

Cień, po którym chcę zgadnąć jej zakształt niejasny -

Wydaje mi się nagle, żem zapomniał - o czym? -

Nie wiem - lecz o czymś bliskim, tajemnym, uroczym.



Możem chciał się pomodlić, wtopiony w przestrzenie,

O nagłe, niespodziane, nieziemskie istnienie,

Ale słowa modlitwy pierzchły w mgły bezdomne -

I już się nie pomodlę i słów nie przypomnę.



A może śmierć wejrzała ku mnie z podobłoczy,

Kiedy miałem ku życiu zawrócone oczy -

I zapomniałem umrzeć, zapomniałem o tym,

By odlecieć w świat, który wiecznym jest odlotem!



Lub może potajemny rozkaz czułem w duszy,

Abym dom swój opuścił na zawsze wśród głuszy,

A szedł błędny w oddalę senne, nieprzytomne -

I zapomniałem - dokąd? - i już nie przypomnę.



Jest to chwila, gdy pamięć mimo trwożnej chęci

Pocałunek na czole składa Niepamięci...

Chwila, gdy idę stepem, a noc rzuca własny

Cień, po którym chcę zgadnąć jej zakształt niejasny...