Nie rań pogardą tej obcej dziewczyny,

Jej czar jest inny, niżeli twój czar.

Tyś memu ciału dreszcz w świecie jedyny,

A ona ust mi chce oddać maliny

- Czyjaż dłoń zdoła odtrącić ten dar?

Wszak tobie pierwszej tę miłość wyznaję -

Ona nic nie wie, choć czeka i śni.

Szedłbym tak do niej, jak w lasy i w gaje,

A odkąd znam ją, wciąż mi się wydaje,

Że policzone są wiosny mej dni!

Wargi ma falą w usmiechu ozdobne,

Jaśnistym włosem polśnioną ma skroń,

Spojrzena - pilne i z lekka żałobne,

Dłonie do twoich niechcący podobne -

Pieszcząc, pomyślę, że pieszczę twą dłoń...

Jej zaklęć szepty nie zmienią mnie wcale,

Jej pocałunek nie rozłączy nas!

Pozwól mi odejść w ust tamtych korale,

Bym łkał przez chwilę, bym kochał niestale

Raz jeszcze jeden, ach, tylko ten raz!


Wyruszyła dusza w drogę... Dzwonią w dzwony.

"Gdzie są teraz moje sady? Gdzie moje schrony?



Zawołały wszystkie lasy, pełne motyli:

"Spocznij, duszo, w naszym cieniu - nie zwlekaj chwili!"



"Jakże mogę w waszym cieniu spocząć niezwłocznie,

Kiedy sama jestem cieniem, gdzie nikt nie spocznie!"



Zawołała wonna łąka, zalśniona rosą:

"Koś mnie sobie na użytek złocistą kosą!"



"Jakże mogę ciebie kosić, łąko zielona -

Kiedy sama kosą śmierci jestem skoszona!"



I zawołał Bóg zjawiony: "Miłuj mnie w niebie

Gdzie radością niecierpliwy czekam na ciebie!"



"Jakże mogę cię miłować w szczęścia pobliżu,

Gdym smutnego pokochała niegdyś na krzyżu?"



Pozbawiłem ciebie świata i sosen z boru,

Byś nie miała, oprócz Boga, nic do wyboru!"



"Zagnałeś mnie z krasnych maków w ciemność mogiły, -

Gdzieżeś ukrył owe miecze, co mnie zabiły?"



"Nie ukryłem owych mieczy, mam je przy boku,

Jeno zechciej - nieszczęśliwa - spocząć w obłoku!"



"Jakże spocznę w twym obłoku - z ziemia w rozłące,

Kiedym lasom odmówiła i mojej łące!"



"Otrzyj oczy zapłakane szat moich bielą,

A rozkażę mym aniołom - niech cię weselą!"



"Jakże mogę się weselić z tobą w przestworze,

Kiedy śmierci twej pożądam - Boże, mój Boże!"



I zamilkli i patrzyli nawzajem w oczy -

A ponad nim i ponad nią wieczność się toczy.