Nie rań pogardą tej obcej dziewczyny,

Jej czar jest inny, niżeli twój czar.

Tyś memu ciału dreszcz w świecie jedyny,

A ona ust mi chce oddać maliny

- Czyjaż dłoń zdoła odtrącić ten dar?

Wszak tobie pierwszej tę miłość wyznaję -

Ona nic nie wie, choć czeka i śni.

Szedłbym tak do niej, jak w lasy i w gaje,

A odkąd znam ją, wciąż mi się wydaje,

Że policzone są wiosny mej dni!

Wargi ma falą w usmiechu ozdobne,

Jaśnistym włosem polśnioną ma skroń,

Spojrzena - pilne i z lekka żałobne,

Dłonie do twoich niechcący podobne -

Pieszcząc, pomyślę, że pieszczę twą dłoń...

Jej zaklęć szepty nie zmienią mnie wcale,

Jej pocałunek nie rozłączy nas!

Pozwól mi odejść w ust tamtych korale,

Bym łkał przez chwilę, bym kochał niestale

Raz jeszcze jeden, ach, tylko ten raz!


Przypominam wszystkiego przypomnieć nie zdołam: 

Trawa... Za trawą wszechświat... A ja kogoś wołam. 

Podoba mi się własne w powietrzu wołanie

I pachnie macierzanka i słońce śpi w sianie. 

  

A jeszcze? Co mi jeszcze z lat dawnych się marzy? 

Ogród, gdzie dużo liści znajomych i twarzy

Same liście i twarze!... Liściasto i ludno! 

Śmiech mój w końcu alei. Śmiech stłumić tak trudno! 

Biegnę, głowę gmatwając w szumach, w podobłoczach! 

Oddech nieba mam w piersi! Drzew wierzchołki w oczach! 

  

Kroki moje już dudnią po grobli nad rzeką. 

Słychać je tak daleko! Tak cudnie daleko! 

A teraz bieg z powrotem do domu przez trawę

I po schodach, co lubią biegnących stóp wrzawę... 

I pokój, przepełniony wiosną i upałem, 

I tym moim po kątach rozwłóczonym ciałem

Dotyk szyby ustami... Podróż w nic, w oszklenie

I to czujne, bezbrzeżne z całych sił istnienie!