Lubię twoim weselem rozniecony gwar -

I w twoimi oczami upatrzoną drogę -

I czar w śmiech zjawiony - ten sam zawsze czar!...

Żem cię dotąd nie kochał - zrozumieć nie mogę!



Dziś, gdy ogród zaszumi lub zaskrzypią drzwi,

Zrywam się, aby stwierdzić pustkę beznadziejną,

I przypomnieć twe kroki - i głos twój - i brwi -

I o ustach i dłoniach pomarzyć kolejno.



Słyszę płacz przewezbrany obłoków i zórz!

Wszystko - klęczy i błaga!...A ty - coraz dalej!

O, nie wracaj, nie wracaj - tylko dłonie złóż

Do modlitwy za wszystkich, co cię nie kochali!


Ptaku nocny, coś bywał za świata rubieżą

I widział umarłych - mów, co czynią? - Leżą.

A co jeszcze? - Wciąż leżą bez przerwy, bez wytchnienia.

Nie ma dla nich ni słońca, ni wiatru, ni cienia!

Nie modlą się, nie płaczą, nie śnią i nie wierzą -

I nic - tylko tak leżą! I nic - tylko tak leżą!



Dziewczyna, co się mojej sprzeciwia przemocy,

Niechaj w łożu obłędnym polegnie tej nocy!

Bezoporna, bezsilna, bezbronna, bezwiedna

Niechaj, grzesząc pragnieniem, leży sama jedna!

Niech nie modli się, nie śni, nie płacze, nie wierzy -

I niech tylko tak leży - niech dla mnie tak leży!