Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała,

W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie,

Płaczesz przez sen i wstrząsem wylęklego ciała

Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie.



Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę,

A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana,

A ja płacz twój całuję, biodra i kolana

I ramię i zsuniętą z ramienia koszulę.



Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem,

Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania

Zadaję ciemną nocą tłumione pytania.

Odpowiadasz bezładnie - ja słucham z uśmiechem.


Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita, 

Skrzy bieliście ku słońcu odziobaną pestę. 

Korę, sokiem nabrzmiałą, żuk drasnął i przez tę 

Drobną skazę żywicy płowa kropla świta. 

  

Jeszcze pod zlewą rosy obfitej niezwykle 

Kwiat się wątły ugina i ziemi dosięga, 

I młodych jeszcze mrówek cwałująca wstęga, 

Zachowując kształt w biegu, różowieje nikle. 

  

Jakaż radość bezbronna i z jakąż łez siłą 

Wzbiera we mnie i serce obnaża na światy, 

Gdy zaoczę tej nocy narodzone kwiaty 

W miejscu, gdzie jeszcze wczoraj tych kwiatów nie było!