Przypominam wszystkiego przypomnieć nie zdołam: 

Trawa... Za trawą wszechświat... A ja kogoś wołam. 

Podoba mi się własne w powietrzu wołanie

I pachnie macierzanka i słońce śpi w sianie. 

  

A jeszcze? Co mi jeszcze z lat dawnych się marzy? 

Ogród, gdzie dużo liści znajomych i twarzy

Same liście i twarze!... Liściasto i ludno! 

Śmiech mój w końcu alei. Śmiech stłumić tak trudno! 

Biegnę, głowę gmatwając w szumach, w podobłoczach! 

Oddech nieba mam w piersi! Drzew wierzchołki w oczach! 

  

Kroki moje już dudnią po grobli nad rzeką. 

Słychać je tak daleko! Tak cudnie daleko! 

A teraz bieg z powrotem do domu przez trawę

I po schodach, co lubią biegnących stóp wrzawę... 

I pokój, przepełniony wiosną i upałem, 

I tym moim po kątach rozwłóczonym ciałem

Dotyk szyby ustami... Podróż w nic, w oszklenie

I to czujne, bezbrzeżne z całych sił istnienie!


Wracam, wracam po długiej rozłące -

Dłonie twoje, niecierpliwe, lgnące.



Wszystko - dawne, a niby na nowo -

Drogi oddech-znajomy ruch głową...



Znów prowadzisz przez wszystkie pokoje,

I idziemy, idziemy oboje...



Nowej sukni nie postrzegłem wcale -

Śmiech Twój dzwoni, że patrzę niedbale.



Pokazujesz dłonią niespodzianie

Nowe w kwiaty obicia na ścianie



I list do mnie zaczęty na stole -

"Pełen żalu...Niech leży...Tak wolę".



Okno nagle otwierasz w głąb nieba -

Niepotrzebnie, a właśnie tak trzeba.



Dłoń ma tulisz do serca, więc słyszę, 

Jak uderza,- choć w ustach masz ciszę...



I w tej ciszy, w straszliwym milczeniu

Skroń mi, płacząc, składasz na ramieniu.