Przypominam wszystkiego przypomnieć nie zdołam: 

Trawa... Za trawą wszechświat... A ja kogoś wołam. 

Podoba mi się własne w powietrzu wołanie

I pachnie macierzanka i słońce śpi w sianie. 

  

A jeszcze? Co mi jeszcze z lat dawnych się marzy? 

Ogród, gdzie dużo liści znajomych i twarzy

Same liście i twarze!... Liściasto i ludno! 

Śmiech mój w końcu alei. Śmiech stłumić tak trudno! 

Biegnę, głowę gmatwając w szumach, w podobłoczach! 

Oddech nieba mam w piersi! Drzew wierzchołki w oczach! 

  

Kroki moje już dudnią po grobli nad rzeką. 

Słychać je tak daleko! Tak cudnie daleko! 

A teraz bieg z powrotem do domu przez trawę

I po schodach, co lubią biegnących stóp wrzawę... 

I pokój, przepełniony wiosną i upałem, 

I tym moim po kątach rozwłóczonym ciałem

Dotyk szyby ustami... Podróż w nic, w oszklenie

I to czujne, bezbrzeżne z całych sił istnienie!


Ilustracje : Karolina Bojakowska 



Bolesław Leśmian

Wyszło Z Boru Ślepawe, Zjesieniałe Zmrocze...





Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze, 

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie. 

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze 

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.



Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży, 

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa, 

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa 

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.



Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie, 

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie, 

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.