Przypominam wszystkiego przypomnieć nie zdołam: 

Trawa... Za trawą wszechświat... A ja kogoś wołam. 

Podoba mi się własne w powietrzu wołanie

I pachnie macierzanka i słońce śpi w sianie. 

  

A jeszcze? Co mi jeszcze z lat dawnych się marzy? 

Ogród, gdzie dużo liści znajomych i twarzy

Same liście i twarze!... Liściasto i ludno! 

Śmiech mój w końcu alei. Śmiech stłumić tak trudno! 

Biegnę, głowę gmatwając w szumach, w podobłoczach! 

Oddech nieba mam w piersi! Drzew wierzchołki w oczach! 

  

Kroki moje już dudnią po grobli nad rzeką. 

Słychać je tak daleko! Tak cudnie daleko! 

A teraz bieg z powrotem do domu przez trawę

I po schodach, co lubią biegnących stóp wrzawę... 

I pokój, przepełniony wiosną i upałem, 

I tym moim po kątach rozwłóczonym ciałem

Dotyk szyby ustami... Podróż w nic, w oszklenie

I to czujne, bezbrzeżne z całych sił istnienie!


Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała,

W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie,

Płaczesz przez sen i wstrząsem wylęklego ciała

Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie.



Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę,

A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana,

A ja płacz twój całuję, biodra i kolana

I ramię i zsuniętą z ramienia koszulę.



Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem,

Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania

Zadaję ciemną nocą tłumione pytania.

Odpowiadasz bezładnie - ja słucham z uśmiechem.