Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita, 

Skrzy bieliście ku słońcu odziobaną pestę. 

Korę, sokiem nabrzmiałą, żuk drasnął i przez tę 

Drobną skazę żywicy płowa kropla świta. 

  

Jeszcze pod zlewą rosy obfitej niezwykle 

Kwiat się wątły ugina i ziemi dosięga, 

I młodych jeszcze mrówek cwałująca wstęga, 

Zachowując kształt w biegu, różowieje nikle. 

  

Jakaż radość bezbronna i z jakąż łez siłą 

Wzbiera we mnie i serce obnaża na światy, 

Gdy zaoczę tej nocy narodzone kwiaty 

W miejscu, gdzie jeszcze wczoraj tych kwiatów nie było!


Lubię twoim weselem rozniecony gwar -

I w twoimi oczami upatrzoną drogę -

I czar w śmiech zjawiony - ten sam zawsze czar!...

Żem cię dotąd nie kochał - zrozumieć nie mogę!



Dziś, gdy ogród zaszumi lub zaskrzypią drzwi,

Zrywam się, aby stwierdzić pustkę beznadziejną,

I przypomnieć twe kroki - i głos twój - i brwi -

I o ustach i dłoniach pomarzyć kolejno.



Słyszę płacz przewezbrany obłoków i zórz!

Wszystko - klęczy i błaga!...A ty - coraz dalej!

O, nie wracaj, nie wracaj - tylko dłonie złóż

Do modlitwy za wszystkich, co cię nie kochali!