Zapłoniona czereśnia, przez wróble opita, 

Skrzy bieliście ku słońcu odziobaną pestę. 

Korę, sokiem nabrzmiałą, żuk drasnął i przez tę 

Drobną skazę żywicy płowa kropla świta. 

  

Jeszcze pod zlewą rosy obfitej niezwykle 

Kwiat się wątły ugina i ziemi dosięga, 

I młodych jeszcze mrówek cwałująca wstęga, 

Zachowując kształt w biegu, różowieje nikle. 

  

Jakaż radość bezbronna i z jakąż łez siłą 

Wzbiera we mnie i serce obnaża na światy, 

Gdy zaoczę tej nocy narodzone kwiaty 

W miejscu, gdzie jeszcze wczoraj tych kwiatów nie było!


Ptaku nocny, coś bywał za świata rubieżą

I widział umarłych - mów, co czynią? - Leżą.

A co jeszcze? - Wciąż leżą bez przerwy, bez wytchnienia.

Nie ma dla nich ni słońca, ni wiatru, ni cienia!

Nie modlą się, nie płaczą, nie śnią i nie wierzą -

I nic - tylko tak leżą! I nic - tylko tak leżą!



Dziewczyna, co się mojej sprzeciwia przemocy,

Niechaj w łożu obłędnym polegnie tej nocy!

Bezoporna, bezsilna, bezbronna, bezwiedna

Niechaj, grzesząc pragnieniem, leży sama jedna!

Niech nie modli się, nie śni, nie płacze, nie wierzy -

I niech tylko tak leży - niech dla mnie tak leży!