Zbladła twarz Don Żuana, gdy w ulicznym mroku

Spotkał swój własny pogrzeb, i przynaglił kroku.

I zatracił różnicę między ciałem w ruchu

A tym drugim, co legło w trumiennym zaduchu.

Czuł tożsamość obojga - orszak szedł pośpiesznie,

A jemu się zdawało, że w miejscu tkwi śmiesznie.

Czekał, aż uśnie w Bogu, lecz stwierdził naocznie,

Że Bóg nie jest - noclegiem - i że już nie spocznie.

Pogardą na śmiertelne odpowiadał dreszcze.

"Śpi snem wiecznym" - szeptano, ale nie spał jeszcze.

Szedł coraz bezpowrotniej - w pozgonnym rozpędzie.

"Śpi snem wiecznym..." Snu nie ma i nigdy nie będzie!

"Szczęśliwy! Już nie cierpi!" - tak mówiono wkoło -

A on w świat trosk mogilnych kroczył niewesoło,

W świat, gdzie pierwszą ułudą jest ostatnie tchnienie -

I zaczęło się nowe - niezależne cierpienie.

Dzwony jeszcze dzwoniły. Nie słychać ich wcale.

Szli ludzie - dotąd żywi...Minął ich niedbale.

Czczość dzwonów i daremność zrozumiał pogrzebu.

I zmarłymi oczyma przyglądał się niebu.


Ptaku nocny, coś bywał za świata rubieżą

I widział umarłych - mów, co czynią? - Leżą.

A co jeszcze? - Wciąż leżą bez przerwy, bez wytchnienia.

Nie ma dla nich ni słońca, ni wiatru, ni cienia!

Nie modlą się, nie płaczą, nie śnią i nie wierzą -

I nic - tylko tak leżą! I nic - tylko tak leżą!



Dziewczyna, co się mojej sprzeciwia przemocy,

Niechaj w łożu obłędnym polegnie tej nocy!

Bezoporna, bezsilna, bezbronna, bezwiedna

Niechaj, grzesząc pragnieniem, leży sama jedna!

Niech nie modli się, nie śni, nie płacze, nie wierzy -

I niech tylko tak leży - niech dla mnie tak leży!