To nie stu rycerzy, lecz sto trupów leży! 

Nie sto trupów leży, jeno stu rycerzy!

A nie dla nich ruczaj dzwoni, 

A bór szumny od nich stroni, 

Jeno wicher we sto koni

Znikąd ku nim bieży. 

 

Wybiła godzina - wiosna się zaczyna,

Z chaty poprzez kwiaty wybiega dziewczyna, 

Dzban zielony, pełen wody,

Niesie zmarłym dla ochłody

W skwar śmiertelnej niepogody, 

Co w proch wargi ścina. 

 

Stopy moje - bose, skronie - złotowłose, 

Kochałam, płakałam, zmarłym wodę niosę,

Oczerstwijcie ból wasz słony, 

Smakiem śmierci podraźniony, 

Cały ranek w dzban zielony

Ciułałam tę rosę.

 

Wypić - wypijemy, lecz nie ożyjemy, 

Na polu w kąkolu żal się chwieje niemy, 

A my leżym z ziemią w zmowie 

W tym tu rowie i parowie,

Lecz nikt tego nie wypowie, 

Gdzie my teraz, gdzie my? 

 

Jedyny dobytek - ciszy w sobie zbytek 

I snu podziemnego żmudny bezpożytek.

Nim sporządzisz dla nas sanie 

Na wieczyste zimowanie, 

Połóż wieniec na kurhanie

Z kalinowych witek.

 

W waszym zgromadzeniu, w natłoczonym cieniu, 

Jest taki, co maki kładł mi na ramieniu,

Niech ze dzbana pije wodę, 

Niech przypomni lata młode, 

Gdy raz spojrzał w mą urodę

W nagłym zachwyceniu ! 

 

Płyną dni niezłomne, czasy nieprzytomne, 

Nie wierzę, że leżę trzy lata ogromne!

Mak pamiętam purpurowy, 

Ale twojej, dziewczę, mowy 

I tej złotej w słońcu głowy

Już dziś nie przypomnę!

 

Chmurzą się błękity, płacze deszcz obfity, 

Na trawie w murawie leży dzban rozbity,

Dzban rozbity leży, leży, 

A śpi pod nim stu rycerzy,

A wiatr znikąd ku nim bieży, 

Kurzawą okryty!


Nędzarz bez nóg, do wózka na żmudne rozpędy

Przytwierdzony, jak zielsko do ruchomej grzędy,

Zgroza bladych przechodniów i ulic zakała, 

Obsługując starannie brzemię swego ciała,

Kręci korbę, jak gdyby na lirze w czas słoty

Wygrywał swoje skoczne ku niebu turkoty -

I nad brzegiem urwistym tęczowych rynsztoków

Toczy się wraz z odbiciem zmydlonych obłoków,

Toczy się bałamutnie do dziewki z podwórza,

Do przystani stóp bosych - i ducha wynurza 

Z łachmanów i wyciąga paździory swych dłoni

Ku jej zębom śnieżystym i tak mówi do niej

"Kocham strzęp twojej błotem zbryzganej spódnicy, 

Kocham głośny twój oddech ! Na całej ulicy

Ty jedynie mym ustom bywasz tak potrzebna! 

Wiem, że moja tęsknota, niby szkapa źrebna, 

Wlekąc mię, wyda na świat płód nowych udręczeń. 

W tym mój tryumf, że jestem niestrudzony klęczeń 

Twej krasy! Kochajże mnie! Nuże do pieszczoty! 

Potwór błaga cię o nią! Przyjm moje zaloty!

Wnijdź naga i bezwstydna w mej nędzy bezdomność 

I tak pieść, by wargami pożreć mą ułomność! "



          Ona mu się broni, 

          A on mówi do niej

"Wszak musi ktoś pokochać to, co już się stało ?

I ten wózek męczeński i korbę zbolałą,

I żądzę w resztkach cielska, jak w zgliszczach, poczętą, 

I ten ochłap człowieka, co chce być przynętą!

Odsłoń czar w mej brzydocie! Znijdź z wyżyn do karła! 

Bądź posłuszna mym dłoniom, jak ślepa lub zmarła! 

Zdołam być nieodparty, jako grzech i zguba,

I potrafię wysiłkiem zmyślnego kadłuba 

Zdobyć się na pieszczoty słodkie, jak czereśnie, 

Których dotąd nikt nigdy nie oglądał we śnie!"



          Ona mu się broni, 

          A on mówi do niej

"Małoż ci pół człowieka, by stał się twym skarbem? 

Chcę być drogą ci raną, wiernym tobie garbem! 

Czyż próżni, którą nóg mych nieobecność tworzy, 

Nie zapełni ból, miłość ni jęk mych bezdroży? 

Śmiech mię bierze! O, gdybym ziemię nieobjętą 

Mógł uderzyć raz w życiu zdrową, silną piętą

I widzieć, jak zdeptana pod stopą wygląda!

Śpieszno mi w nieskończoność! Wiem, że mnie pożąda 

I bez wstrętu spożyje me łachy i żale.

Są gdzieś dłonie mi chętne i usta - korale,

Co od głów się przesuną w pieszczocie ochoczej 

Aż do stóp, których nie ma! Niech wóz się potoczy 

Na przełaj - tam, gdzie właśnie ode mnie z daleka 

Ktokolwiek, zwierz lub robak, na mą miłość czeka"



          Ona mu się broni,

          A on w zaświat stroni,

Ona go swoim czarem do bólu zachęca, 

A on patrzy, nie patrząc, i korbę pokręca

I odjeżdża - odjeżdża - gdziekolwiek - pośpiesznie, 

Turkocząc i furkocząc niezgrabnie i śmiesznie, 

Odjeżdża, kalekując, w poszukiwań znoje,

W kraje przygód miłosnych, w wieczne niepokoje.