To nie stu rycerzy, lecz sto trupów leży! 

Nie sto trupów leży, jeno stu rycerzy!

A nie dla nich ruczaj dzwoni, 

A bór szumny od nich stroni, 

Jeno wicher we sto koni

Znikąd ku nim bieży. 

 

Wybiła godzina - wiosna się zaczyna,

Z chaty poprzez kwiaty wybiega dziewczyna, 

Dzban zielony, pełen wody,

Niesie zmarłym dla ochłody

W skwar śmiertelnej niepogody, 

Co w proch wargi ścina. 

 

Stopy moje - bose, skronie - złotowłose, 

Kochałam, płakałam, zmarłym wodę niosę,

Oczerstwijcie ból wasz słony, 

Smakiem śmierci podraźniony, 

Cały ranek w dzban zielony

Ciułałam tę rosę.

 

Wypić - wypijemy, lecz nie ożyjemy, 

Na polu w kąkolu żal się chwieje niemy, 

A my leżym z ziemią w zmowie 

W tym tu rowie i parowie,

Lecz nikt tego nie wypowie, 

Gdzie my teraz, gdzie my? 

 

Jedyny dobytek - ciszy w sobie zbytek 

I snu podziemnego żmudny bezpożytek.

Nim sporządzisz dla nas sanie 

Na wieczyste zimowanie, 

Połóż wieniec na kurhanie

Z kalinowych witek.

 

W waszym zgromadzeniu, w natłoczonym cieniu, 

Jest taki, co maki kładł mi na ramieniu,

Niech ze dzbana pije wodę, 

Niech przypomni lata młode, 

Gdy raz spojrzał w mą urodę

W nagłym zachwyceniu ! 

 

Płyną dni niezłomne, czasy nieprzytomne, 

Nie wierzę, że leżę trzy lata ogromne!

Mak pamiętam purpurowy, 

Ale twojej, dziewczę, mowy 

I tej złotej w słońcu głowy

Już dziś nie przypomnę!

 

Chmurzą się błękity, płacze deszcz obfity, 

Na trawie w murawie leży dzban rozbity,

Dzban rozbity leży, leży, 

A śpi pod nim stu rycerzy,

A wiatr znikąd ku nim bieży, 

Kurzawą okryty!


Czasem, gdy idę stepem, a noc rzuca własny

Cień, po którym chcę zgadnąć jej zakształt niejasny -

Wydaje mi się nagle, żem zapomniał - o czym? -

Nie wiem - lecz o czymś bliskim, tajemnym, uroczym.



Możem chciał się pomodlić, wtopiony w przestrzenie,

O nagłe, niespodziane, nieziemskie istnienie,

Ale słowa modlitwy pierzchły w mgły bezdomne -

I już się nie pomodlę i słów nie przypomnę.



A może śmierć wejrzała ku mnie z podobłoczy,

Kiedy miałem ku życiu zawrócone oczy -

I zapomniałem umrzeć, zapomniałem o tym,

By odlecieć w świat, który wiecznym jest odlotem!



Lub może potajemny rozkaz czułem w duszy,

Abym dom swój opuścił na zawsze wśród głuszy,

A szedł błędny w oddalę senne, nieprzytomne -

I zapomniałem - dokąd? - i już nie przypomnę.



Jest to chwila, gdy pamięć mimo trwożnej chęci

Pocałunek na czole składa Niepamięci...

Chwila, gdy idę stepem, a noc rzuca własny

Cień, po którym chcę zgadnąć jej zakształt niejasny...