To nie stu rycerzy, lecz sto trupów leży! 

Nie sto trupów leży, jeno stu rycerzy!

A nie dla nich ruczaj dzwoni, 

A bór szumny od nich stroni, 

Jeno wicher we sto koni

Znikąd ku nim bieży. 

 

Wybiła godzina - wiosna się zaczyna,

Z chaty poprzez kwiaty wybiega dziewczyna, 

Dzban zielony, pełen wody,

Niesie zmarłym dla ochłody

W skwar śmiertelnej niepogody, 

Co w proch wargi ścina. 

 

Stopy moje - bose, skronie - złotowłose, 

Kochałam, płakałam, zmarłym wodę niosę,

Oczerstwijcie ból wasz słony, 

Smakiem śmierci podraźniony, 

Cały ranek w dzban zielony

Ciułałam tę rosę.

 

Wypić - wypijemy, lecz nie ożyjemy, 

Na polu w kąkolu żal się chwieje niemy, 

A my leżym z ziemią w zmowie 

W tym tu rowie i parowie,

Lecz nikt tego nie wypowie, 

Gdzie my teraz, gdzie my? 

 

Jedyny dobytek - ciszy w sobie zbytek 

I snu podziemnego żmudny bezpożytek.

Nim sporządzisz dla nas sanie 

Na wieczyste zimowanie, 

Połóż wieniec na kurhanie

Z kalinowych witek.

 

W waszym zgromadzeniu, w natłoczonym cieniu, 

Jest taki, co maki kładł mi na ramieniu,

Niech ze dzbana pije wodę, 

Niech przypomni lata młode, 

Gdy raz spojrzał w mą urodę

W nagłym zachwyceniu ! 

 

Płyną dni niezłomne, czasy nieprzytomne, 

Nie wierzę, że leżę trzy lata ogromne!

Mak pamiętam purpurowy, 

Ale twojej, dziewczę, mowy 

I tej złotej w słońcu głowy

Już dziś nie przypomnę!

 

Chmurzą się błękity, płacze deszcz obfity, 

Na trawie w murawie leży dzban rozbity,

Dzban rozbity leży, leży, 

A śpi pod nim stu rycerzy,

A wiatr znikąd ku nim bieży, 

Kurzawą okryty!


Wrócił żołnierz na wiosnę z wojennej wyprawy, 

Ale bardzo niemrawy i bardzo koślawy.



Kula go tak schłostała po nogach i bokach,

Że nie mógł iść inaczej, jak tylko w poskokach. 



Stał się smutku wesołkiem, skoczkiem swej niedoli, 

Śmieszył ludzi tym bólem, co tak skacząc, boli. 



Śmieszył skargi hołubcem i żalu wyrwasem

I żmudnego cierpienia nagłym wywijasem.



Zwlókł się do swej chałupy : "Idź precz popod płoty, 

Niepotrzebny nam skoczek w polu do roboty!"



Pobiegł do swego kuma, co w kościele dzwonił, 

Lecz ten nie chciał go poznać i kijem postronił. 



Podreptał do kochanki, a ta się zaśmiała 

Ramionami, biodrami, wszystką mocą ciała!



"Z takim w łożu drygałą mam tańczyć do śmierci? 

Ciała ledwo ćwierć miary, a skoków - trzy ćwierci! 



Ani myślę ci dotrwać w takim niedopląsie!

Ani myślę wargami sypiać na twym wąsie! 



Zanadtoś mi wyskoczny do nieba na przełaj! 

Idźże sobie gdziekolwiek i nie klnij i nie łaj!" 



Więc poszedł do figury, co stała przy drodze: 

"Chryste, na wskroś sosnowy, a zamyśl się srodze! 



Nie wiem, czyja cię ręka ciosała wyśmiewna, 

Lecz to wiem, że skąpiła urody i drewna.



Masz kalekie kolana i kalekie nogi,

Pewno skaczesz, miast chodzić, unikając drogi? 



Taki z ciebie chudzina, takie nic z obłoków,

Że mi będziesz dobranym towarzyszem skoków." 



Chrystus, słysząc te słowa, zsunął się na ziemię, 

Ów, co Boga wyciosał, bity bywał w ciemię! 



Obie ręce miał lewe, obie nogi - prawe, 

Sosnowymi stopami podziurawił trawę.



"Marna ze mnie sośnina, lecz piechur nie marny, 

Przejdę wieczność piechtami, chociażem niezdarny. 



Pójdziemy nierozłącznie, bo wspólna nam droga, 

Będzie nieco człowieka, będzie nieco Boga. 



Podzielimy się męką - podzielnać jest męka! -

Wszak ta sama nas ludzka skoślawiła ręka.



Tobie trocha śmieszności, mnie śmieszności trocha, 

Kto się pierwszy - zaśmieje - ten pierwszy pokocha. 



Ty podeprzesz mię ciałem, ja ciebie sośniną;

A co ma się nam zdarzyć, niech się zdarzy ino!" 



I wzięli się za ręce i poszli niezwłocznie, 

Wadząc nogą o nogę śmiesznie i poskocznie.



I szli godzin wieczystych nie wiadomo ile, 

Gdzież bo owe zegary, co wybrzmią te chwile? 



Mijały dnie i noce, którym mijać chce się,

I mijało bezpole, bezkrzewie, bezlesie.

 

I nastała wichura i ciemność bez końca

I straszna nieobecność wszelakiego słońca. 



Kto tam z nocy na północ w burzę i zawieję 

Tak bardzo człowieczeje i tak bożyścieje? 



To dwa boże kulawce, dwa rzewne cudaki 

Kuleją byle jako w świat nie byle jaki! 



Jeden idzie w weselu, drugi w bezżałobie, 

A obydwaj nawzajem zakochani w sobie. 



Kulał Bóg, kulał człowiek, a żaden - za mało, 

Nikt się nigdy nie dowie, co w nich tak kulało? 



Skakali jako trzeba i jako nie trzeba,

Aż wreszcie doskoczyli do samego nieba!