Różowieje o zmierzchu twój spłowiały liścik...

Wóz turkocze za oknem. Może sen mój właśnie

Tak odjeżdża w złą ciemność - śpiewnie i kolaśnie...

W niebie - drobnych obłoków napuszysty wyścig!

Reszta Boga - w niebiosach! Zachód, tlejąc, zrudział.

O, uwierzyć w tę Resztę i potrwać w tym błędzie!

W dziejach gwiazdy najdalszej brać zawrotny udział

I zawczasu już srebrnieć tym, co kiedyś będzie...

Lub tam, gdzie żale świata na szczytach się śnieżą,

W tym sniegu, w tym wzbielałym ku zaciszom zgonie

Znaleźć dwie załamane, dwie bez jutra dłonie

I całować, nie wiedząc, do kogo należą...

Gdym twe dłonie w wiosennej całował zamroczy,

Cóżem wiedział o tobie? Nic - snie mój nietrwały!

A kochałem twe dreszcze, i duszę, i oczy,

I świat cały - i usta - i znowu świat cały!


Lubię twoim weselem rozniecony gwar -

I w twoimi oczami upatrzoną drogę -

I czar w śmiech zjawiony - ten sam zawsze czar!...

Żem cię dotąd nie kochał - zrozumieć nie mogę!



Dziś, gdy ogród zaszumi lub zaskrzypią drzwi,

Zrywam się, aby stwierdzić pustkę beznadziejną,

I przypomnieć twe kroki - i głos twój - i brwi -

I o ustach i dłoniach pomarzyć kolejno.



Słyszę płacz przewezbrany obłoków i zórz!

Wszystko - klęczy i błaga!...A ty - coraz dalej!

O, nie wracaj, nie wracaj - tylko dłonie złóż

Do modlitwy za wszystkich, co cię nie kochali!