Biegnie dziewczyna lasem. Zieleni się jej czas... 

Oto jej włos rozwiany, a oto - szum i las!

Od mrowisk słońce dymi we złotych kurzach - mgłach. 

A piersi jej rozpiera majowy, cudny strach!

Śgłębi kniej, nił się jej dzisiaj w nocy wilkołak w 

I dwaj rycerze zbrojni i aniołowie trzej !

Śnił się jej śpiew i pląsy i wszelki ptak i zwierz!

I miecz i krew i ogień! Sen zbiegła wzdłuż i wszerz!...

A teraz biegnie w jawę, przez las na lasu skraj -

A za nią - Maj drapieżny! Spójrz tylko - tygrys-maj !...

Dziewczyna płonie gniewem... zaciska białą pięść... 

A wkoło pachną kwiaty... Szczęść, Boże, kwiatom szczęść! 

A wkoło pachną kwiaty, słońcem się dławi zdrój !

Purpura - zieleń - złoto ! Rozkwitów szał i bój ! 

Grzmi wiosna! Tętnią żary! Krwawią się gardła róż! 

O, szczęście, szczęście, szczęście! Dziś albo nigdy już!...

Dziewczyno, hej, dziewczyno! Zieleni się nam czas!... 

Kochałem nieraz - ongi - i dzisiaj jeszcze raz...

Dziewczyno, byłem z tobą w snu jarach, w głębi kniej -

Jam - dwaj rycerze zbrojni i aniołowie trzej !...

Jam - śpiew i pląs zawrotny! Jam wszelki ptak i zwierz! 

Ja - miecz i krew i ogień! Sen zbiegłem wzdłuż i wszerz...

Sen zbiegłem, goniąc ciebie, twój wierny tygrys-maj!... 

Ja jestem las ten cały - las cały aż po skraj !


Rosła wiśnia w królewskim ogrodzie,

Król ją ujrzał o słońca zachodzie,

Ujrzał tajnym zapłonioną żarem,

I obłąkał swe zmysły jej czarem.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Jedni wierzą w śpiewające ptaki,

Inni w gwiezdne na błękicie znaki,

A ja ciebie będę czcił w twej krasie,

Wiśnio, wiśnio! Już ku zmierzchom ma się!"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Uśmierz obłęd, ty - zorzo zorzysta!

Przejrzyj duszę do dna, bo zbyt mglista...

W tym ogrodzie dwoje nas, jak dwoje..."

I wyciągnął ku niej usta swoje.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



I wyciągnął usta w żal zaklęty

I skamieniał, szałem ogarnięty,

I nie wiedział, że nie dni samotne,

Jeno wieki mijają stokrotne.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



Ona z dawna przez jego kochanie

Nieśmiertelne pozyskała trwanie

I wtulona w niewiędłe liście

Płomieniała odtąd wiekuiście.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



A on w mgłę się rozcieńczył obladłą,

Ciało jego już w nic się rozpadło,

Jeno ustom, by mogły całować,

Wolno było w ogrodzie wiekować.



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



I śpiewały te usta do wiśni:

"Brak nam oczu. Cóż ślepcom się przyśni?

Lecz cokolwiek nam sądzono w niebie,

Nie przestaniem należeć do ciebie!"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



Tędy właśnie szły dziewczęta młode,

Podziwiały ust wiernych urodę:

"Usta, usta rozwarte do picia,

Jaki smutek stał się wam za życia?"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!



"Mogłybyście niejednej dziewczynie

Dać to szczęście, bez którego ginie!

Jakaż niemoc tak strasznie was więzi

Do tej wiśni, co trwa na gałęzi?"



       Ach, nie po to się czerwienię,

       Żeby gasić twe pragnienie!