Biegnie dziewczyna lasem. Zieleni się jej czas... 

Oto jej włos rozwiany, a oto - szum i las!

Od mrowisk słońce dymi we złotych kurzach - mgłach. 

A piersi jej rozpiera majowy, cudny strach!

Śgłębi kniej, nił się jej dzisiaj w nocy wilkołak w 

I dwaj rycerze zbrojni i aniołowie trzej !

Śnił się jej śpiew i pląsy i wszelki ptak i zwierz!

I miecz i krew i ogień! Sen zbiegła wzdłuż i wszerz!...

A teraz biegnie w jawę, przez las na lasu skraj -

A za nią - Maj drapieżny! Spójrz tylko - tygrys-maj !...

Dziewczyna płonie gniewem... zaciska białą pięść... 

A wkoło pachną kwiaty... Szczęść, Boże, kwiatom szczęść! 

A wkoło pachną kwiaty, słońcem się dławi zdrój !

Purpura - zieleń - złoto ! Rozkwitów szał i bój ! 

Grzmi wiosna! Tętnią żary! Krwawią się gardła róż! 

O, szczęście, szczęście, szczęście! Dziś albo nigdy już!...

Dziewczyno, hej, dziewczyno! Zieleni się nam czas!... 

Kochałem nieraz - ongi - i dzisiaj jeszcze raz...

Dziewczyno, byłem z tobą w snu jarach, w głębi kniej -

Jam - dwaj rycerze zbrojni i aniołowie trzej !...

Jam - śpiew i pląs zawrotny! Jam wszelki ptak i zwierz! 

Ja - miecz i krew i ogień! Sen zbiegłem wzdłuż i wszerz...

Sen zbiegłem, goniąc ciebie, twój wierny tygrys-maj!... 

Ja jestem las ten cały - las cały aż po skraj !


Zbladła twarz Don Żuana, gdy w ulicznym mroku

Spotkał swój własny pogrzeb, i przynaglił kroku.

I zatracił różnicę między ciałem w ruchu

A tym drugim, co legło w trumiennym zaduchu.

Czuł tożsamość obojga - orszak szedł pośpiesznie,

A jemu się zdawało, że w miejscu tkwi śmiesznie.

Czekał, aż uśnie w Bogu, lecz stwierdził naocznie,

Że Bóg nie jest - noclegiem - i że już nie spocznie.

Pogardą na śmiertelne odpowiadał dreszcze.

"Śpi snem wiecznym" - szeptano, ale nie spał jeszcze.

Szedł coraz bezpowrotniej - w pozgonnym rozpędzie.

"Śpi snem wiecznym..." Snu nie ma i nigdy nie będzie!

"Szczęśliwy! Już nie cierpi!" - tak mówiono wkoło -

A on w świat trosk mogilnych kroczył niewesoło,

W świat, gdzie pierwszą ułudą jest ostatnie tchnienie -

I zaczęło się nowe - niezależne cierpienie.

Dzwony jeszcze dzwoniły. Nie słychać ich wcale.

Szli ludzie - dotąd żywi...Minął ich niedbale.

Czczość dzwonów i daremność zrozumiał pogrzebu.

I zmarłymi oczyma przyglądał się niebu.