W cienistym istnień bezładzie Znikomek błąka się skocznie.

Jedno ma oko błękitne, a drugie - piwne, więc raczej

Nie widzi świata tak samo, lecz każdym okiem - inaczej -

I nie wie, który z tych światów jest rzeczywisty - zaocznie?

 

Dwie dusze tai w swej piersi: jedna po niebie się włóczy -

Druga - na ziemi marnieje. Dwie naraz kocha dziewczyny:

Ta czarna - snu wieczystego na pamięć barwnie się uczy -

Ta jasna - całun powiewny tka dla umarłej doliny.

 

Którąż z nich kocha naprawdę? Złe ścieżki! - Głębokie wody! -

Urwiska! - Nawoływania! - I znikąd żadnej pomocy! -

I powikłane od lęku, w mrok pierzchające ogrody! -

A w dłoniach - nadmiar istnienia, a w oczach - okruch nocy!

 

I mgła na ustach dziewczyny, rumianych marzeń rozgrzewką -

A kwiaty wzajem się widzą - a zgony wzajem się tłumią!

Znikomek spożył kęs nieba i miesza złotą mątewką

Cień własny z cieniem brzóz kilku. A brzozy śnią się i szumią


Wracam, wracam po długiej rozłące -

Dłonie twoje, niecierpliwe, lgnące.



Wszystko - dawne, a niby na nowo -

Drogi oddech-znajomy ruch"" głową...



Znów prowadzisz przez wszystkie pokoje,

I idziemy, idziemy oboje...



Nowej sukni nie postrzegłem wcale -

Śmiech Twój dzwoni, że patrzę niedbale.



Pokazujesz dłonią niespodzianie

Nowe w kwiaty obicia na ścianie



I list do mnie zaczęty na stole -

"Pełen żalu...Niech leży...Tak wolę".



Okno nagle otwierasz w głąb nieba -

Niepotrzebnie, a właśnie tak trzeba.



Dłoń ma tulisz do serca, więc słyszę,

Jak uderza,- choć w ustach masz ciszę...



I w tej ciszy, w straszliwym milczeniu

Skroń mi, płacząc, składasz na ramieniu.