Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




W cienistym istnień bezładzie Znikomek błąka się skocznie.

Jedno ma oko błękitne, a drugie - piwne, więc raczej

Nie widzi świata tak samo, lecz każdym okiem - inaczej -

I nie wie, który z tych światów jest rzeczywisty - zaocznie?

 

Dwie dusze tai w swej piersi: jedna po niebie się włóczy -

Druga - na ziemi marnieje. Dwie naraz kocha dziewczyny:

Ta czarna - snu wieczystego na pamięć barwnie się uczy -

Ta jasna - całun powiewny tka dla umarłej doliny.

 

Którąż z nich kocha naprawdę? Złe ścieżki! - Głębokie wody! -

Urwiska! - Nawoływania! - I znikąd żadnej pomocy! -

I powikłane od lęku, w mrok pierzchające ogrody! -

A w dłoniach - nadmiar istnienia, a w oczach - okruch nocy!

 

I mgła na ustach dziewczyny, rumianych marzeń rozgrzewką -

A kwiaty wzajem się widzą - a zgony wzajem się tłumią!

Znikomek spożył kęs nieba i miesza złotą mątewką

Cień własny z cieniem brzóz kilku. A brzozy śnią się i szumią


Ilustracje : Karolina Bojakowska 



Bolesław Leśmian

Wyszło Z Boru Ślepawe, Zjesieniałe Zmrocze...





Wyszło z boru ślepawe, zjesieniałe zmrocze, 

Spłodzone samo przez się w sennej bezzadumie. 

Nieoswojone z niebem patrzy w podobłocze 

I węszy świat, którego nie zna, nie rozumie.



Swym cielskiem kostropatym kąpie się w kałuży, 

Co nęci, jak ożywczych jadów pełna misa, 

Czołgliwymi mackami krew z kwiatów wysysa 

I ciekliną swych mętów po ziemi się smuży.



Zwierzę, co trwać nie zdoła zbyt długo na świecie, 

Bo wszystko wokół tchnieniem zatruwa i gasi,

Lecz gdy ty białą dłonią głaszczesz je po grzbiecie, 

Ono, mrucząc, do stóp twych korzy się i łasi.


Zazdrość moja bezsilnie po morzu się miota:

Kto całował twe piersi, jak ja, po kryjomu?

Czy jest wśród pieszczot choć jedna pieszczota,

Której, prócz mnie, nie dałaś nigdy i nikomu?



Gniewu mego łza twoja wówczas nie ostudzi!

Poniżam dumę ciała i uczuć przepychy,

A ty i odpowiadasz, żem marny i lichy,

Podobny do tysiąca obrzydłych ci ludzi.



I wymykasz się naga. W przyległym pokoju

We własnym się po chwili zaprzepaszczasz łkaniu

I wiem, że na skleconym bezładnie posłaniu

Leżysz, jak topielica na twardym dnie zdroju.



Biegnę tam. Łkania milkną. Cisza nby w grobie.

Zwinięta, na kształt węża, z bólu i rozpaczy

Nie dajesz znaku życia - jeno konasz raczej,

Aż znienacka za dłoń mię pociągasz ku sobie.



Jakże łzami przemokłą, znużoną po walce

Dźwigam z nurów pościeli w ramiona obłędne!

A nóg twych rozemknione pieszczotami palce

Jakże drogie mym ustom i jakże niezbędne!