Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,

Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.

Cień ręki - na murawie... A wszystko - niczyje,

Ledwo się zazieleni - już ufa, że żyje.



A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!

Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!

A jest go tak niewiele, że mniej, niż niebiesko...

Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską.



Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.

Szmery w studni. Ja - w lesie. Mgłą byłeś? - Bywałem!

Usta twoje - w alei. Świt pod groblą w młynie.

Niebo - w bramie na oścież... Zgon pszczół w koniczynie.



Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni,

Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli się w łzach deszczarni.

Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem

I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.



Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,

Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie

I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila

I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.


Czasem, gdy idę stepem, a noc rzuca własny

Cień, po którym chcę zgadnąć jej zakształt niejasny -

Wydaje mi się nagle, żem zapomniał - o czym? -

Nie wiem - lecz o czymś bliskim, tajemnym, uroczym.



Możem chciał się pomodlić, wtopiony w przestrzenie,

O nagłe, niespodziane, nieziemskie istnienie,

Ale słowa modlitwy pierzchły w mgły bezdomne -

I już się nie pomodlę i słów nie przypomnę.



A może śmierć wejrzała ku mnie z podobłoczy,

Kiedy miałem ku życiu zawrócone oczy -

I zapomniałem umrzeć, zapomniałem o tym,

By odlecieć w świat, który wiecznym jest odlotem!



Lub może potajemny rozkaz czułem w duszy,

Abym dom swój opuścił na zawsze wśród głuszy,

A szedł błędny w oddalę senne, nieprzytomne -

I zapomniałem - dokąd? - i już nie przypomnę.



Jest to chwila, gdy pamięć mimo trwożnej chęci

Pocałunek na czole składa Niepamięci...

Chwila, gdy idę stepem, a noc rzuca własny

Cień, po którym chcę zgadnąć jej zakształt niejasny...