Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,

Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.

Cień ręki - na murawie... A wszystko - niczyje,

Ledwo się zazieleni - już ufa, że żyje.



A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!

Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!

A jest go tak niewiele, że mniej, niż niebiesko...

Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską.



Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.

Szmery w studni. Ja - w lesie. Mgłą byłeś? - Bywałem!

Usta twoje - w alei. Świt pod groblą w młynie.

Niebo - w bramie na oścież... Zgon pszczół w koniczynie.



Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni,

Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli się w łzach deszczarni.

Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem

I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.



Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,

Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie

I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila

I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.


W cienistym istnień bezładzie Znikomek błąka się skocznie.

Jedno ma oko błękitne, a drugie - piwne, więc raczej

Nie widzi świata tak samo, lecz każdym okiem - inaczej -

I nie wie, który z tych światów jest rzeczywisty - zaocznie?

 

Dwie dusze tai w swej piersi: jedna po niebie się włóczy -

Druga - na ziemi marnieje. Dwie naraz kocha dziewczyny:

Ta czarna - snu wieczystego na pamięć barwnie się uczy -

Ta jasna - całun powiewny tka dla umarłej doliny.

 

Którąż z nich kocha naprawdę? Złe ścieżki! - Głębokie wody! -

Urwiska! - Nawoływania! - I znikąd żadnej pomocy! -

I powikłane od lęku, w mrok pierzchające ogrody! -

A w dłoniach - nadmiar istnienia, a w oczach - okruch nocy!

 

I mgła na ustach dziewczyny, rumianych marzeń rozgrzewką -

A kwiaty wzajem się widzą - a zgony wzajem się tłumią!

Znikomek spożył kęs nieba i miesza złotą mątewką

Cień własny z cieniem brzóz kilku. A brzozy śnią się i szumią